Η κατήχηση του επαναστάτη

Η σχέση του επαναστάτη προς τον εαυτό του

1. Ο επαναστάτης είναι ένα άνθρωπος καταδικασμένος… Δεν έχει δικά του ενδιαφέροντα, υποθέσεις, αισθήματα, εμμονές, ιδιοκτησία, δεν έχει καν δικό του όνομα. Όλα αυτά έχουν απορροφηθεί από το μοναδικό και αποκλειστικό του ενδιαφέρον, από τη μοναδική του σκέψη, το μοναδικό του πάθος – την επανάσταση.
2. Στα βάθη της ύπαρξής του, και όχι μόνο στα λόγια αλλά στην πράξη, έχει διαρρήξει κάθε σχέση με το πολιτικό σύστημα, με όλον τον πολιτισμένο κόσμο, με όλους τους νόμους, τις καθωσπρέπει συμπεριφορές, τους γενικά αποδεκτούς κανόνες, την ηθική του κόσμου τούτου. Για τον κόσμο αυτό είναι εχθρός ανελέητος και αν εξακολουθεί να ζει σε αυτόν, το κάνει μόνο και μόνο για να τον καταστρέψει καλύτερα.
3. Ο επαναστάτης περιφρονεί κάθε δόγμα και απορρίπτει την ειρηνική επιστήμη, αφήνοντάς την για τις επόμενες γενιές. Γνωρίζει μόνο μια επιστήμη, την επιστήμη της καταστροφής. Για αυτό και μόνο το λόγο μελετάει τώρα τη μηχανική, τη φυσική, τη χημεία, ακόμη και την ιατρική. Γι’ αυτόν και μόνο το λόγο μελετάει μέρα και νύχτα τη ζωντανή επιστήμη των ανθρώπων, των χαρακτήρων, των καταστάσεων και των προϋποθέσεων του πραγματικού κοινωνικού συστήματος, σε όλα τα πιθανά κοινωνικά στρώματα. Ο στόχος του είναι ένας – η όσο το δυνατόν ταχύτερη και πληρέστερη καταστροφή αυτού του άθλιου συστήματος.
4. Περιφρονεί την κοινή γνώμη. Περιφρονεί και μισεί την καθεστηκυία κοινωνική ηθική σε όλες τις εκφάνσεις και εκδηλώσεις της. Ηθικό για αυτόν είναι εκείνο που συμβάλλει στο θρίαμβο της επανάστασης. Ανήθικο και εγκληματικό είναι κάθε τι που στέκεται εμπόδιο στο θρίαμβο αυτό.
5. Ο επαναστάτης είναι ένας άνθρωπος καταδικασμένος. Ανελέητος για το κράτος και γενικά για το σύνολο της ταξικής – καλλιεργημένης κοινωνίας, δε μπορεί να περιμένει από αυτούς κανένα έλεος. Ανάμεσα σε αυτούς και σε εκείνον υπάρχει ένας μυστικός ή φανερός, αλλά αδιάλειπτος και ανειρήνευτος πόλεμος ζωής και θανάτου. Θα πρέπει να είναι έτοιμος ανά πάσα στιγμή να δεχτεί το θάνατο. Θα πρέπει να μάθει να αντέχει τα βασανιστήρια.
6. Είναι αυστηρός με τον εαυτό του, αυστηρός και με τους άλλους. Κάθε ευγενικό και μαλθακό αίσθημα συγγένειας, φιλίας, έρωτα, ευγνωμοσύνης και ιδιαίτερα τιμής θα πρέπει να παραμεριστούν από το μοναδικό, ψυχρό πάθος για την επαναστατική υπόθεση. Για τον επαναστάτη υπάρχει μόνο μια τρυφερότητα, μόνο μια παραμυθία, μία ανταμοιβή και ικανοποίηση: η επιτυχία της επανάστασης. Μέρα και νύχτα θα πρέπει να κάνει μόνο μια σκέψη, να έχει στο μυαλό του ένα και μόνο στόχο: την ανελέητη καταστροφή. Επιδιώκοντας την επίτευξη του στόχου αυτού, με ψυχρότητα και συνέπεια, θα πρέπει να είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμος να σκοτωθεί και να σκοτώσει με τα ίδια του τα χέρια όλα όσα στέκονται εμπόδιο.
7. Η φύση του πραγματικού επαναστάτη αποκλείει κάθε είδους ρομαντισμό, κάθε ευαισθησία, έκσταση και πάθος. Αποκλείει μάλιστα το προσωπικό μίσος και την εκδίκηση. Το επαναστατικό πάθος, από τη στιγμή που θα γίνει η καθημερινότητά του, ανά πάσα στιγμή πρέπει να συμφωνεί με τον ψυχρό υπολογισμό. Παντού και πάντα θα πρέπει να είναι όχι εκείνο που του υπαγορεύουν οι προσωπικές του προτιμήσεις, αλλά εκείνο που του υπαγορεύει το γενικό συμφέρον της επανάστασης.

Η σχέση του επαναστάτη προς του συντρόφους του

8. Ένας άλλος ηδύς άνθρωπος για τον επαναστάτη μπορεί να είναι μόνο ο άνθρωπος που έχει πρακτικά αποδείξει πως είναι επαναστάτης όπως εκείνος. Το μέτρο της φιλίας, της αφοσίωσης και των άλλων υποχρεώσεων απέναντι σε έναν τέτοιο σύντροφο καθορίζεται από το μοναδικό κριτήριο της ωφέλειας στην υπόθεση της πρακτικής επανάστασης που καταστρέφει τα πάντα.
9. Δε χρειάζεται να πούμε τίποτα για την αλληλεγγύη των επαναστατών. Σε αυτήν έγκειται όλη η ισχύς της επαναστατικής υπόθεσης. Οι σύντροφοι – επαναστάτες, που βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο επαναστατικής αντίληψης και πάθους, θα πρέπει ανάλογα με τις συνθήκες να συζητούν όλα τα σημαντικά ζητήματα από κοινού και να αποφασίζουν ομόφωνα. Κατά την υλοποίηση, με αυτόν τον τρόπο, του προαποφασισμένου σχεδίου, ο καθένας θα πρέπει, ανάλογα με τις περιστάσεις, να υπολογίζει μόνο στον εαυτό του. Κατά την πραγματοποίηση μιας σειράς πράξεων καταστροφής καθένας θα πρέπει να προστρέχει για συμβουλές και βοήθεια προς τους συντρόφους του, μόνο όταν αυτό είναι αναγκαίο για την επιτυχή έκβασή τους.
10. Κάθε σύντροφος θα πρέπει να ελέγχει μερικούς επαναστάτες δεύτερης και τρίτης κατηγορίας, δηλαδή κάποιους από εκείνους που δεν είναι απολύτως αφοσιωμένοι. Θα πρέπει να τους αντιμετωπίζει ως ένα τμήμα του γενικού επαναστατικού κεφαλαίου που τέθηκε στη διάθεσή του. Θα πρέπει πάντα να δαπανά με οικονομία το μέρος του κεφαλαίου που του αναλογεί, προσπαθώντας πάντα να έχει τη μέγιστη δυνατή απόδοση. Αντιμετωπίζει τον εαυτό του ως κεφάλαιο προορισμένο σε δαπάνη για την επιτυχία της επαναστατικής υπόθεσης. Δε μπορεί να δαπανήσει όμως αυτό το κεφάλαιο, το οποίο είναι ο ίδιος, δίχως τη σύμφωνη γνώμη της αδελφότητας των απολύτως αφοσιωμένων.
11. Όταν ένας σύντροφος συλλαμβάνεται, κατά τη λήψη της απόφασης για το αν θα πρέπει να σωθεί ή όχι, ο επαναστάτης θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη του όχι τα οποιαδήποτε προσωπικά του αισθήματα, αλλά μόνο το συμφέρον της επαναστατικής υπόθεσης. Για αυτό και θα πρέπει να μετρήσει το όφελος που θα έχουν οι σύντροφοι από τη μία πλευρά και από την άλλη την απώλεια των επαναστατικών δυνάμεων που θα απαιτηθούν για τη σωτηρία του συντρόφου, και έτσι οφείλει να αποφασίσει προς ποια μεριά θα γείρει η ζυγαριά.

Η σχέση του επαναστάτη προς την κοινωνία

12. Η αποδοχή νέου μέλους, ο οποίος δηλώνει στην πράξη και όχι μόνο στα λόγια επαναστάτης, από την αδελφότητα, μπορεί να γίνεται μόνο όταν η απόφαση είναι ομόφωνη.
13. Ο επαναστάτης μπαίνει στον κρατικό μηχανισμό, στην ταξική κοινωνία και στον αποκαλούμενο κόσμο της μόρφωσης και ζει σε αυτόν με μοναδικό σκοπό την πλήρη και άμεση καταστροφή του. Δεν είναι επαναστάτης εάν έχει κάποια αισθήματα οίκτου για οτιδήποτε ή οποιονδήποτε του κόσμου αυτού. Δεν είναι επαναστάτης εάν διστάσει μπροστά στην εξόντωση μιας κατάστασης, μιας σχέσης ή ενός οποιουδήποτε ανθρώπου που ανήκει στον κόσμο αυτό, γιατί οι πάντες και τα πάντα θα πρέπει να του είναι εξίσου μισητά. Τόσο το χειρότερο για αυτόν, εάν έχει συγγενικές, φιλικές ή ερωτικές σχέσεις, δε μπορεί να είναι επαναστάτης, γιατί αυτές μπορούν να του σταματήσουν το χέρι.
14. Με στόχο την ανελέητη καταστροφή, ο επαναστάτης μπορεί – και συχνά μάλιστα είναι υποχρεωμένος – να ζει στην κοινωνία υποκρινόμενος ότι είναι κάτι εντελώς αντίθετο από αυτό που στην πραγματικότητα είναι. Οι επαναστάτες θα πρέπει να εισχωρήσουν παντού, σε όλα τα κοινωνικά στρώματα, ανώτερα και μέσα, στο εμπορικό κατάστημα, στην εκκλησία, στο σπίτι του γαιοκτήμονα, στον κόσμο της γραφειοκρατίας, στο στρατό, στη λογοτεχνία, στην Τρίτη Διεύθυνση (Σ.Μ.: Η περιβόητη «Οχράνα», η μυστική αστυνομία του τσαρικού καθεστώτος) και μάλιστα ακόμη και στα Χειμερινά Ανάκτορα.
15. Όλη αυτή η άθλια κοινωνία θα πρέπει να καταταχθεί σε ορισμένες κατηγορίες. Η πρώτη κατηγορία είναι οι απαραιτήτως καταδικασμένοι σε θάνατο. Η αδελφότητα θα καταρτίσει κατάλογο αυτών των καταδικασμένων ανάλογα με το βαθμό του σχετικού κινδύνου που εκπροσωπούν για την επιτυχία της επαναστατικής υπόθεσης, κατά τέτοιο τρόπο ώστε οι πρώτοι στον κατάλογο να δολοφονηθούν πριν από τους επόμενους.
16. Κατά την κατάρτιση του καταλόγου και τον καθορισμό της σειράς, όπως περιγράφτηκε πιο πάνω, δε θα πρέπει να πρυτανεύσει η προσωπική κακία του ανθρώπου ούτε το μίσος που προκαλεί αυτός στην αδελφότητα ή στο λαό. Η κακία αυτή και το μίσος μπορούν μάλιστα να είναι κατά κάποιο τρόπο ωφέλιμα, αφού συμβάλλουν στην αφύπνιση της λαϊκής εξέγερσης. Θα πρέπει να πρυτανεύσει το κριτήριο της ωφέλειας, η οποία θα προέλθει από το θάνατό του για την επαναστατική υπόθεση. Έτσι, λοιπόν, πρώτοι απ’ όλους θα πρέπει να εξοντωθούν οι άνθρωποι που είναι ιδιαίτερα επικίνδυνοι για την επαναστατική οργάνωση και εκείνοι που ο ξαφνικός και βίαιος θάνατός τους μπορεί να προκαλέσει το μέγιστο δυνατό τρόμο στην κυβέρνηση και να της στερήσει έξυπνους και δραστήριους ανθρώπους, υπονομεύοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο τη δύναμή της.
17. Η δεύτερη κατηγορία θα πρέπει να περιλαμβάνει εκείνους ειδικά τους ανθρώπους στους οποίους προσωρινά χαρίζουμε τη ζωή, αφού λόγω της θηριώδους συμπεριφοράς τους οδηγούν το λαό στην αναπόφευκτη εξέγερση.
18. Στην τρίτη κατηγορία ανήκει η πλειονότητα των υψηλά ισταμένων κτηνών – ή προσωπικοτήτων –, οι οποίοι δε διακρίνονται ούτε για την εξυπνάδα τους, ούτε για τη δραστηριότητά τους, αλλά λόγω της θέσης τους κατέχουν πλούτο, σχέσεις, επιρροή και ισχύ. Θα πρέπει να τους εκμεταλλευτούμε με κάθε δυνατό τρόπο. Θα πρέπει να τους ξεγελάσουμε, να τους εξαπατήσουμε και, αφού μάθουμε, αν είναι δυνατόν, τα βρώμικα μυστικά τους, να τους μετατρέψουμε σε σκλάβους μας. Η εξουσία, η επιρροή, οι σχέσεις, ο πλούτος και η ισχύς τους θα γίνουν κατ’ αυτόν τον τρόπο ένας ανεξάντλητος θησαυρός και ισχυρή βοήθεια για διάφορες επαναστατικές επιχειρήσεις.
19. Η τέταρτη κατηγορία αποτελείται από τους κρατικούς αξιωματούχους και τους φιλελεύθερους των διάφορων αποχρώσεων. Με αυτούς μπορούμε να συνωμοτούμε από κοινού ανάλογα με τα πολιτικά τους προγράμματα, υποκρινόμενοι ότι τους ακολουθούμε τυφλά, ενώ παράλληλα θα τους βάλουμε στο χέρι, θα μάθουμε τα μυστικά τους, θα τους εκβιάσουμε σε τέτοιο σημείο, ώστε να μην έχουν δρόμο επιστροφής και με τα ίδια τους τα χέρια να καταστρέψουν το κράτος.
20. Η πέμπτη κατηγορία είναι οι ιδεολόγοι, οι συνωμότες και οι επαναστάτες του γλυκού νερού και των διακηρύξεων. Αυτούς θα πρέπει μονίμως να τους παρακινούμε και να τους τραβάμε μπροστά, σε πρακτικές δηλώσεις, το αποτέλεσμα των οποίων θα είναι ο θάνατος δίχως ίχνη των περισσοτέρων και η αληθινή επαναστατική αναμόρφωση των λίγων.
21. Η έκτη και πιο σημαντική κατηγορία είναι οι γυναίκες, τις οποίες θα πρέπει να τις κατατάξουμε σε τρεις βασικές υποκατηγορίες:
Η πρώτη είναι οι κενές, οι ανόητες και άκαρδες, τις οποίες θα πρέπει να χρησιμοποιούμε με τον ίδιο τρόπο που χρησιμοποιούμε τους άνδρες της τρίτης και τέταρτης κατηγορίας.
Η δεύτερη είναι οι ένθερμες, οι αφοσιωμένες, ικανές αλλά που δεν είναι δικές μας, γιατί δεν έχουν ακόμη φτάσει στο επίπεδο της άφατης και πραγματικής επαναστατικής κατανόησης. Θα πρέπει να τις χρησιμοποιούμε όπως και τους άνδρες της πέμπτης κατηγορίας.
Τέλος, οι γυναίκες που είναι δικές μας, δηλαδή εκείνες που είναι απολύτως αφοσιωμένες και έχουν αποδεχθεί καθ’ ολοκληρίαν το πρόγραμμά μας. Είναι οι συντρόφισσές μας. Θα πρέπει να τις αντιμετωπίζουμε ως τον πολυτιμότερο θησαυρό μας, δίχως τη βοήθεια των οποίων δε μπορούμε να κάνουμε.

Η σχέση της αδελφότητας απέναντι στο λαό.

22. Η αδελφότητα δεν έχει άλλο σκοπό από την πλήρη απελευθέρωση και την ευτυχία του λαού, δηλαδή του απλού ανθρώπου. Αλλά, πεπεισμένη ότι η απελευθέρωση αυτή και η επίτευξη της ευτυχίας αυτής είναι δυνατή μόνο μέσω της λαϊκής επανάστασης που θα καταστρέψει τα πάντα, η αδελφότητα με όλες τις δυνάμεις και τα μέσα που διαθέτει, θα συμβάλλει στην ανάπτυξη και την εξάπλωση όλων εκείνων των συμφορών και των κακών τα οποία θα πρέπει να οδηγήσουν τελικά το λαό να εγκαταλείψει την υπομονή και να τον πείσει για τη γενική εξέγερση.
23. Υπό την έννοια της λαϊκής επανάστασης η αδελφότητα αντιλαμβάνεται όχι το διεκδικητικό κίνημα, σύμφωνα με τη δυτική κλασική μορφή – κίνημα, ο οποίο πάντα σταματάει με σεβασμό μπροστά στην ιδιοκτησία και μπροστά στις παραδόσεις της κοινωνικής ευταξίας, του επονομαζόμενου επαναστατικού κράτους. Σωτηρία για το λαό μπορεί να είναι μόνο εκείνη η επανάσταση η οποία θα καταστρέψει ριζικά κάθε κρατισμό και θα εξοντώσει όλες τις κρατικές παραδόσεις, κανόνες και τάξεις στη Ρωσία.
24. Για τους λόγους αυτούς η αδελφότητα δε σκοπεύει να επιβάλει στο λαό οποιαδήποτε μορφή οργάνωσης από τα πάνω. Η μελλοντική οργάνωση αναμφίβολα θα προκύψει από το λαϊκό κίνημα και τη ζωή. Αυτό όμως είναι δουλειά των επερχόμενων γενεών. Δική μας δουλειά είναι η παθιασμένη, πλήρης, ολοκληρωτική και ανελέητη καταστροφή.
25. Γι’ αυτό, ερχόμενοι σ’ επαφή με το λαό, θα πρέπει πριν απ’ όλα να ενωθούμε με εκείνα τα στοιχεία της λαϊκής ζωής, τα οποία από την εποχή της εγκαθίδρυσης του μοσχοβίτικου κράτους δεν έπαψαν να αντιστέκονται, όχι μόνο με τα λόγια αλλά με έργα, εναντίον όλων εκείνων που άμεσα ή έμμεσα συνδέονται με το κράτος: εναντίον της τάξης των ευγενών, εναντίον της τάξης των αξιωματούχων, εναντίον των παπάδων, εναντίον του κόσμου του χρήματος και εναντίον του ανθρωποφάγου κουλάκου. Θα ενωθούμε με το λεβέντικο κόσμο των ληστών, αυτό τον αληθινό και μοναδικό επαναστάτη στη Ρωσία.
26. Θα ενώσουμε τον κόσμο αυτό σε μια ενιαία, αήττητη, καταστροφική δύναμη – να ποια η οργάνωσή μας, η συνωμοσία, ο στόχος μας.


Σεργκέι Γκενάντοβιτς Νετσάγιεφ
Μετάφραση από τα Ρωσικά: Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης

H ΛΙΣΤΑ ΜΕ ΤΑ ΣΤΕΛΕΧΗ ΤΗΣ 2ης ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΤΑΞΙΑΡΧΙΑΣ ΕΙΔΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ

Επίθεση έκανε η τουρκική ομάδα χάκερς των Redhack σε μονάδα των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων. Συγκεκριμένα δημοσίευσε λίστα με τα ονόματα και τα στοιχεία των στελεχών που απαρτίζουν την 2η Ταξιαρχία Ειδικών Δυνάμεων του Σ.Ξ.

Αφού ψάξαμε αρκετά στο δίκτυο,  σας παρουσιάζουμε κάποια στοιχεία από αυτήν την λίστα.  Όπως βλέπετε στην πρώτη στήλη είναι το ονοματεπώνυμο και ο βαθμός του στελέχους και ακολουθούν  η ημερομηνία προαγωγής, ημερομηνία ανάληψης καθηκόντων,ημερομηνία ένταξης στην συγκεκριμένη φρουρά, ημερομηνία γέννησης, πόλη και νομός καταγωγής κ.α. στοιχεία.

Πηγή: tourkikanea.gr

Μα που είναι όλοι τους;

ΚΑΙ σήμερα, αδίστακτοι εγκληματίες, από τα εκατομμύρια που μάζεψε στη χώρα μας τα τελευταία 20 χρόνια ΟΛΕΣ οι κυβερνήσεις με την έμπρακτη υποστήριξη της "προοδευτικής" αριστεράς, εκτέλεσαν με πολεμικά τυφέκια Καλάσνικοφ έναν οικογενειάρχη φαρμακοποιό για να του πάρουν το πορτοφόλι. Εγώ απλά αναρωτιέμαι:

• Που είναι ο Πρετεντέρης που δεν είναι αδερφή και γηπεδικός χούλιγκαν, να κατακεραυνώσει με πύρινα άρθρα του τη στυγνή δολοφονία;
• Που είναι ο Χατζηνικολάου που δεν τα είχε με τον Τάρπλεϊ να γράψει ένα "έγκυρο" άρθρο στον eNiko για το χρονικό της άνανδρης εκτέλεσης;
• Που είναι η Τατιάνα που άδικα κατηγορείται ότι ποτέ δε φοράει βρακί, να οργιστεί και να πέσει από τα σύννεφα;
• Που είναι ο υπηρεσιακός πρωθυπουργός που μπήκε με την αξία του και όχι επειδή ο πατέρας του συνεργαζόταν με τους Γερμανούς, να πάρει τηλέφωνα για το τραγικό γεγονός;
• Που είναι ο Λάκης που δεν είχε πάρει χαμπάρι τι γινόταν στο κότερο με τις κόκες και τις παρτούζες, να αφιερώσει μία ολόκληρη εκπομπή εναντίων του μίσους;
• Που είναι ο Φερεντίνος που δεν είχε καμία σχέση με τις κόκες και να συντριβεί για την άνανδρη δολοφονία ενός οικογενειάρχη;
• Που είναι ο Κανάκης, που δε ρουφιανεύει και κλέβει φίλους του, να καυτηριάσει με το μοναδικό του ύφος την κατάντια της Ελλάδας;
• Που είναι ο Παπαδάκης που δε στήνει εκπομπές-ρινγκ για τηλεθέαση, να αρχίσει να φωνάζει βροντερά ΟΧΙ;
• Που είναι ο Παυλόπουλος, που δεν πηδάει τις γυναίκες συνεργατών του, να μας πει γιατί συγκρατήθηκε πάλι και δεν αντέδρασε;
• Που είναι η Ντόρα που δεν βγάζει εκατομμύρια στην Ελβετία, να μας πει τι θα έκανε στους δολοφόνους αν ήταν εκεί και να βιάσει πάλι το Μπακογιάννη για 1000στη φορά θυμίζοντας μας ότι ακόμη τον πενθεί;
• Που είναι η Κανέλλη που δεν τα έπερνε ποτέ από το αστικό σύστημα της δεξιάς να μας πει ότι όταν έρθει η ώρα θα σφάξει και τους εγκληματίες;
• Που είναι η Αλέκα, που δεν είχε καμία σχέση με το σκάνδαλο στο "Γερμανό" να μας πει πως το σημερινό γεγονός είναι χτύπημα εναντίων του Λαού;
• Που είναι ο Κυρ-Φώτης να μας πει με ποιο "ώριμο" και "νηφάλιο" τρόπο θα αντιμετωπίσουμε τη μάστιγα των κακοποιών που έχουν κατακλείσει την πατρίδα μας;

Που είναι όλοι αυτοί τώρα;
Που πρέπει να τους στείλεις όλους;
Που πρέπει να ψάξουμε για το τι έφταιξε;
Που είναι το καθήκον σου σήμερα Έλληνα;

Περνώντας ΣΥΡΙΖΑ από τους Κορυσχάδες

Η Ρένα Δούρου του ΣΥΡΙΖΑ, ανέφερε ότι κουβαλάει μέσα της τη φλόγα του Συντάγματος των Κορυσχάδων, της κομμουνιστικής δηλαδή κυβέρνησης που σχημάτισε το ΕΑΜ και το ΚΚΕ το 1944 προκειμένου να φέρουν στην Ελλάδα τη δικτατορία του προλεταριάτου.


Και τότε τις ίδιες παπαριές έλεγαν και έφαγαν τελικά τα μούτρα τους στο Γράμμο και το Βίτσι.


Γιά να δούμε λοιπόν το περιβόητο "Σύνταγμα" που λέει ότι οι εξουσίες πηγάζουν από το λαό και εννοεί "από το ΚΚΕ".


Για βρείτε κάπου πως εκλέγεται το "Εθνικό Συμβούλιο" που είναι το ανώτατο όργανο...

ΤΟ ΨΗΦΙΣΜΑ (ΣΥΝΤΑΓΜΑ) ΤΩΝ ΚΟΡΥΣΧΑΔΩΝ 

Με τη λήξη των εργασιών του Εθνικού Συμβουλίου, που κράτησαν δύο βδομάδες, στις 27 Μάη 1944 εγκρίθηκε το παρακάτω ψήφισμα, που από τότε έμεινε γνωστό σαν ψήφισμα των Κορυσχάδων.

Γενικές Διατάξεις 

Το Εθνικό Συμβούλιο.

Συγκροτημένο από αντιπροσώπους ολοκλήρου του Ελληνικού λαού, που συνήλθαν για να διακηρύξουν την ακατάβλητη θέληση του να πολεμήσει ως την τελευταία του πνοή για την απελευθέρωση της χώρας, την πλήρη συντριβή του φασισμού και την αποκατάσταση της εθνικής ενότητας και της λαϊκής κυριαρχίας.

Θέλοντας να καθορίσει τον τρόπο όλων των εξουσιών στην ελεύθερη Ελλάδα,

Ψηφίζει:

Άρθρο 1: Κυρώνεται η ιδρυτική Πράξη της Π.Ε.Ε.Α. της 10 του Μάρτη 1944.

Άρθρο 2: Όλες οι εξουσίες πηγάζουν απ' το λαό και ασκούνται απ' το λαό. Η Αυτοδιοίκηση και η λαϊκή Δικαιοσύνη είναι θεμελιώδεις θεσμοί του δημοσίου βίου των Ελλήνων.

Άρθρο 3: Το Εθν. Συμβούλιο, είναι το ανώτερο όργανο της Λαϊκής Κυριαρχίας. Η Πολ. Επιτροπή Εθν. Απελευθέρωσης έχει τις εξουσίες που καθορίζει αυτό το ψήφισμα.

Άρθρο 4: Οι λαϊκές ελευθερίες είναι ιερές και απαραβίαστες. Το αγωνιζόμενο έθνος θα τις προστατέψει από κάθε απειλή, από οπουδήποτε και αν προέρχεται.

Άρθρο 5: Όλοι οι Έλληνες, άντρες και γυναίκες, έχουν ίσα πολιτικά και αστικά δικαιώματα.

Άρθρο 6: Η εργασία είναι βασική κοινωνική λειτουργία και δημιουργεί δικαίωμα για την απόλαυση των αγαθών της ζωής.

Άρθρο 7: Επίσημη γλώσσα για όλες τις εκδηλώσεις της δημόσιας ζωής και για όλους τους βαθμούς της εκπαίδευσης, είναι η γλώσσα του λαού.

Άρθρο 8: Ο πρωταρχικός σκοπός και ο γνώμονας για την άσκηση όλων των εξουσιών, είναι ο απελευθερωτικός αγώνας του έθνους. -Το Εθνικό Συμβούλιο, η Π.Ε.Ε.Α., οι ένοπλοι και άοπλοι πολίτες υπηρετούν πριν απ' όλα τα σκοπό αυτό. - Ο Εθν. Στρατός, Ε.Λ.Α.Σ., είναι το ένοπλο τμήμα του έθνους, που μάχεται για την απελευθέρωση της πατρίδας και τις ελευθερίες του λαού.

Άρθρο 9: Η Π.Ε.Ε.Α., εκπροσωπεί το μαχόμενο έθνος στο εξωτερικό, διοικεί τον εθνικό στρατό - Ε.Λ.Α.Σ., διευθύνει όλες τις δημόσιες υπηρεσίες και έχει την ανώτατη εποπτεία, την καθοδήγηση και τον έλεγχο της Αυτοδιοίκησης και της Λαϊκής. Δικαιοσύνης. - Η Π.Ε.Ε.Α., εκδίδει και δημοσιεύει πράξεις, που περιέχουν κανόνες δικαίου και αποφάσεις με εκτελεστικό περιεχόμενο. - Οι πράξεις, εκδίδονται αφού ψηφιστούν από την αντιπροσωπεία του Εθν. Συμβουλίου του άρθρου 13. - Η Π.Ε.Ε.Α. μπορεί ν' αλλάζει τη σύνθεση της, με την έγκριση του εθνικού Συμβουλίου ή της αντιπροσωπείας.

Άρθρο 10: Το Εθν. Συμβούλιο κρίνει το έργο της Π.Ε.Ε.Α., κυρώνει τις πράξεις της, προτείνει μέτρα ή παίρνει το ίδιο αποφάσεις που συντελούν στην ευόδωση του εθνικού αγώνα. - Η κύρωση των κανόνων δικαίου που θεσπίζονται με τις πράξεις της Π.Ε.Ε.Α., ή η θέσπιση κανόνων δικαίου απ' το Εθνικό Συμβούλιο, γίνεται με ψηφίσματα. Οι κατευθύνσεις που δίνει το Συμβούλιο ή τα μέτρα που παίρνει για τους σκοπούς της παραπάνω παραγράφου διατυπώνονται σε αποφάσεις.

Η κατοχύρωση των λαϊκών ελευθερίων

Όλες οι εξουσίες πηγάζουν και ασκούνται απ' το λαό.

Άρθρο 11: Οι εργασίες του Εθνικού Συμβουλίου θα διαρκέσουν έως την απελευθέρωση ολόκληρης της χώρας. -Η διάλυση του Εθνικού Συμβουλίου μπορεί να γίνει και πριν απ' την απελευθέρωση, αυτό αποφασίσει το ίδιο ύστερ' από πρόταση της Π.Ε.Ε.Α. ή του 1/3 απ' τα μέλη του.

Άρθρο 12: Το Εθν. Συμβούλιο συνέρχεται κάθε τέσσαρες μήνες σε τακτική σύνοδο. Η διάρκεια κάθε συνόδου είναι δεκαήμερη, μπορεί όμως να παραταθεί απ' το ίδιο το Συμβούλιο. -Η Π.Ε.Ε.Α., μπορεί να συγκαλέσει το Εθνικό Συμβούλιο και σ' έκτακτη σύνοδο. Μπορεί επίσης η Π.Ε.Ε.Α. ν' αναβάλει μια σύνοδο, αν υπάρχει ανάγκη με σύμφωνη γνώμη της αντιπροσωπείας του Εθν. Συμβουλίου του Άρθρου 13.

Άρθρο 13: Στο τέλος κάθε συνόδου το Εθν. Συμβούλιο εκλέγει αντιπροσωπεία από 17 τακτικά μέλη και 5 αναπληρωματικά. Τα καθήκοντα που θα ασκεί η αντιπροσωπεία στο χρονικό διάστημα ανάμεσα σε δύο συνόδους, ορίζεται στο άρθρο 14. - Ο πρόεδρος του Εθν. Συμβουλίου, είναι αυτοδίκαια μέλος και πρόεδρος της Αντιπροσωπείας.

Άρθρο 14: Η Π.Ε.Ε.Α. υποβάλει κάθε πράξη στην Αντιπροσωπεία για να την ψηφίσει. Αν η γνώμη της Αντιπροσωπείας είναι αντίθετη προς τη πράξη, η Π.Ε.Ε.Α. συζητεί πάλι πάνω σ' αυτή. Αν η Π.Ε.Ε.Α. επιμένει στη γνώμη της συγκαλείται κοινή συνεδρίαση Π.Ε.Ε.Α. και Αντιπροσωπείας, όπου παίρνεται απόφαση με πλειοψηφία. - Η αντιπροσωπεία μπορεί επίσης να υποδείχνει στην Π.Ε.Ε.Α. μέτρα συντελεστικά για την ευόδωση του εθνικού αγώνα.

Άρθρο 15: Η Π.Ε.Ε.Α., που αντλεί την εξουσία της απ' την εμπιστοσύνη του Εθνικού Συμβουλίου, είναι υπόλογη απέναντι του και απέναντι του έθνους, για την καλή διεξαγωγή του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, για την αποκατάσταση της λαϊκής κυριαρχίας και για την προστασία των λαϊκών ελευθεριών.

Ψηφίστηκε στις Κορυσχάδες, σήμερα 27 του Μάη 1944.

Ο Πρόεδρος

Ν. ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ

Οι Αντιπρόεδροι

Ο ΚΟΖΑΝΗΣ ΙΩΑΚΕΙΜ

Ι. ΜΙΧΑΗΛ

οι κοσμήτορες: 

Δ. ΜΑΡΙΟΛΗΣ, Λ. ΚΑΡΑΜΑΟΥΝΑΣ

Σ. ΠΑΠΑΠΟΛΙΤΗΣ. Μ. ΣΒΩΛΟΥ

Στην έδρα της Επιτροπής, 30 Μάη 1944

Ο αντιπρόεδρος της Π.Ε.Ε.Α.

ΕΥΡ. ΜΠΑΚΙΡΤΖΗΣ

Τα μέλη

ΗΛ. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ, ΓΙΩΡΓΗΣ ΣΙΑΝΤΟΣ, ΕΜΜ. ΜΑΝΤΑΚΑΣ, Π. ΚΟΚΚΑΛΗΣ, Κ. ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ, ΣΤ. ΧΑΤΖΗΜΠΕΗΣ

Θεωρήθηκε και σφραγίστηκε

Στην έδρα της Επιτροπής 30 Μάη 1944

Ο Γραμματέας της Δικαιοσύνης

ΗΛ. ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ