Ένας Soros Προδότες...

Γράφει ο Χάρρυ Κλυνν

Ο γνωστός, πολύ γνωστός, μα πάρα πολύ γνωστός, μεγαλοαπατεώνας του διεθνούς κερδοσκοπικού κεφαλαίου, ο άνθρωπος που σχεδίασε και εφάρμοσε την οικονομική επίθεση κατά της Ελλάδας και του ευρώ George Soros, πέρασε το πρωί το κατώφλι του πρωθυπουργικού γραφείου και συζήτησε επί μια ώρα με τον πρωθυπουργό, ενώ αργότερα στην παρέα προστέθηκε και ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου!

Εάν κάτι παρόμοιο είχε γίνει με οποιονδήποτε άλλο πρωθυπουργό, μόνο ένας Θεός ξέρει τι θα μπορούσε να είχε συμβεί σ’ αυτή τη χώρα…

Γιατί ο ανεπαρκέστατος Έλληνας πρωθυπουργός κάλεσε τον εκπρόσωπο της Νέας Τάξης πραγμάτων, το μετρ της παγκόσμιας κερδοσκοπίας και σπόνσορα των Σκοπίων Τζ. Σόρος, να τον επισκεφτεί;

Μήπως, για να συνεχίσουν την τρίωρη συνομιλία που είχαν στο Ελ. Βενιζέλος λίγες μέρες προτού αρχίσει ο μειοδότης πρωθυπουργός τις συνομιλίες του (βλ. παράδοση) με την τρόικα της ΕΕ, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ;

Το θράσος του ολίγιστου έλληνα πρωθυπουργού ξεπέρασε κάθε όριο!

Το «ΙΔΡΥΜΑ ΣΟΡΟΣ», επίσημος συνομιλητής του Έλληνα πρωθυπουργού και μάλιστα στη Βουλή των Ελλήνων!!!

Γνωστός ο βίος και η πολιτεία του «ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ ΣΟΡΟΣ»:

Δραστηριοποιείται σε 40 χώρες περίπου.

Ξοδεύει εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια για σκοπούς κάθε άλλο παρά διαφανείς!

Στην Ελλάδα τα βιβλία που προωθεί δια των υποχειρίων του, μας λένε ότι οι νεοέλληνες δεν έχουν σχέση με τους αρχαίους Έλληνες, δεν είμαστε αυτόχθονες, δεν υπάρχουν ήρωες!

Στα σχολικά βιβλία της Βουλγαρίας που χρηματοδοτεί, οι Βούλγαροι μετατρέπονται σε αυτόχθονες και απόγονοι των αρχαίων Θρακών και στρέφονται κατά της Ελλάδας.

Αντίστοιχα στην Αλβανία, οι Αλβανοί έγιναν αρχαίοι Ιλλυριοί και αυτόχθονες και στρέφονται κατά όλων των γειτόνων τους.

Οι Σκοπιανοί έγιναν Μακεδόνες και μισούν τους κατακτητές Έλληνες.

Οι Τούρκοι έγιναν Ίωνες, αυτόχθονες φυσικά, ο Όμηρος έγινε Ομάρ και φυσικά τα τουρκόπουλα μαθαίνουν τη θεωρία του Φαλμεράγιερ: «Έλληνες δεν υπάρχουν πια».

Πρόσφατα το κάθαρμα που λέγεται Soros ξαναχτύπησε… Πλήρωσε και του έφτιαξαν κατά παραγγελία «έρευνα» που υποτίθεται αποδεικνύει ότι οι Έλληνες είναι υποσαχάριας προελεύσεως και οι «Μακεδόνες» αυτόχθονες, άρα δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους. Την υποτιθέμενη έρευνα την πήραν οι Σκοπιανοί και την ανεμίζουν δεξιά κι’ αριστερά λέγοντας «ορίστε, βλέπετε που δεν έχουμε καμία σχέση με τους Έλληνες, άρα είμαστε κάτι τελείως άλλο από αυτούς».

Και σ’ αυτό το ελεεινό και τρισάθλιο κάθαρμα που ονομάζεται Soros, αντί κάποτε να του απαντήσει όπως του αρμόζει η Ελλάδα, ώστε να το βουλώσει και να μην πιάνει στο βρομόστομά του τους Έλληνες και την Ελληνική Ιστορία, όχι μόνο τον ανέχεται να μας υπονομεύει και να μας λοιδορεί, τον επιβραβεύει κι από πάνω, καλώντας τον, δια του πανύβλακα πρωθυπουργού της, να υποδείξει, προφανώς, τους τρόπους και τις μεθόδους που θα περάσουν το λουρί της παγκοσμιοποίησης στο σβέρκο του Ελληνικού λαού…

Καταγέλαστε και επονείδιστε Παπανδρέου, μίσθαρνο όργανο της παγκόσμιας διακυβέρνησης, ανεπιτήδειε και ανάξιε Παπακωνσταντίνου κι εσείς καρεκλολάγνοι επίορκοι βουλευτές του ναι σε όλα:

Ξευτελίσατε κάθε έννοια πατριωτισμού και αξιοπρέπειας…

Οδηγήσατε τη χώρα στην ηθική και οικονομική εξαθλίωση…

Συναινέσατε στα επαχθή μνημόνια των τοκογλύφων…

Χωρίς ίχνος ανθρώπινης συμπεριφοράς και με γνώμονα μόνο τα συμφέροντα των πατρώνων σας, περικόψατε μισθούς και συντάξεις…

Ως άθλιοι συνωμότες, εφαρμόζετε, εν αγνοία του κοινοβουλίου και του Ελληνικού λαού, τη μυστική διπλωματία σε όλα τα ανοιχτά εθνικά μας ζητήματα…

Εν ψυχρώ επιδίδεστε στη βάρβαρη καταστολή κάθε κοινωνικής αντίδρασης…

Ξεδιάντροπα, με συμμάχους τα εμετικά και διαπλεκόμενα ΜΜΕ εφαρμόζετε μια απίστευτη και άνευ προηγουμένου γκεμπελική προπαγάνδα παρουσιάζοντας το μαύρο άσπρο, εμφανίζοντας τις εθνικές συμφορές ως διπλωματικούς θριάμβους…

Αναξιοπρεπείς και υπερφίαλοι σέρνεστε σαν τα σκουλήκια επαίτες και υποχείριοι…

ΑΚΟΥΣΤΕ ΣΥΝΟΜΙΛΗΤΕΣ ΤΩΝ ΚΑΘΑΡΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΕΔΗΛΩΜΕΝΩΝ ΕΧΘΡΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ, ΝΑ ΕΥΧΕΣΤΕ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΣΑΣ , ΠΟΥ ΠΛΗΣΙΑΖΕΙ, ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΕΠΩΔΥΝΟ ΟΣΟ ΕΠΙΘΥΜΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ…

Odio gli indifferenti...

«Μισώ τους αδιάφορους. Πιστεύω ότι το να ζεις σημαίνει να εντάσσεσαι κάπου. Όποιος ζει πραγματικά δεν μπορεί να μην είναι πολίτης και ενταγμένος. Η αδιαφορία είναι αβουλία, είναι παρασιτισμός, είναι δειλία, δεν είναι ζωή. Γι’ αυτό μισώ τους αδιάφορους.
Η αδιαφορία είναι το νεκρό βάρος της ιστορίας. Η αδιαφορία δρα δυνατά πάνω στην ιστορία. Δρα παθητικά, αλλά δρα. Είναι η μοιρολατρία. Είναι αυτό που δεν μπορείς να υπολογίσεις. Είναι αυτό που διαταράσσει τα προγράμματα, που ανατρέπει τα σχέδια που έχουν κατασκευαστεί με τον καλύτερο τρόπο. Είναι η κτηνώδης ύλη που πνίγει την ευφυΐα. Αυτό που...
συμβαίνει, το κακό που πέφτει πάνω σε όλους, συμβαίνει γιατί η μάζα των ανθρώπων απαρνείται τη βούλησή της, αφήνει να εκδίδονται νόμοι που μόνο η εξέγερση θα μπορέσει να καταργήσει, αφήνει να ανέβουν στην εξουσία άνθρωποι που μόνο μια ανταρσία θα μπορέσει να ανατρέψει. Μέσα στη σκόπιμη απουσία και στην αδιαφορία λίγα χέρια, που δεν επιτηρούνται από κανέναν έλεγχο, υφαίνουν τον ιστό της συλλογικής ζωής, και η μάζα είναι σε άγνοια, γιατί δεν ανησυχεί. Φαίνεται λοιπόν σαν η μοίρα να συμπαρασύρει τους πάντες και τα πάντα, φαίνεται σαν η ιστορία να μην είναι τίποτε άλλο από ένα τεράστιο φυσικό φαινόμενο, μια έκρηξη ηφαιστείου, ένας σεισμός όπου όλοι είναι θύματα, αυτοί που τον θέλησαν κι αυτοί που δεν τον θέλησαν, αυτοί που γνώριζαν κι αυτοί που δεν γνώριζαν, αυτοί που ήταν δραστήριοι κι αυτοί που αδιαφορούσαν. Κάποιοι κλαψουρίζουν αξιοθρήνητα, άλλοι βλαστημάνε χυδαία, αλλά κανείς ή λίγοι αναρωτιούνται: αν είχα κάνει κι εγώ το χρέος μου, αν είχα προσπαθήσει να επιβάλλω τη βούλησή μου, θα συνέβαινε αυτό που συνέβη;
Μισώ τους αδιάφορους και γι’ αυτό: γιατί με ενοχλεί το κλαψούρισμά τους, κλαψούρισμα αιωνίων αθώων. Ζητώ να μου δώσει λογαριασμό ο καθένας απ’ αυτούς με ποιον τρόπο έφερε σε πέρας το καθήκον που του έθεσε και του θέτει καθημερινά η ζωή, γι’ αυτό που έκανε και ειδικά γι’ αυτό που δεν έκανε. Και νιώθω ότι μπορώ να είμαι αδυσώπητος, ότι δεν μπορώ να χαλαλίσω τον οίκτο μου, ότι δεν μπορώ να μοιραστώ μαζί τους τα δάκρυά μου.
Είμαι ενταγμένος, ζω, νιώθω ότι στις συνειδήσεις του χώρου μου ήδη πάλλεται η δραστηριότητα της μελλοντικής πόλης, που ο χώρος μου χτίζει. Και μέσα σ’ αυτήν την πόλη η κοινωνική αλυσίδα δεν βαραίνει τους λίγους, μέσα σ’ αυτήν κάθε συμβάν δεν οφείλεται στην τύχη, στη μοίρα, μα είναι ευφυές έργο των πολιτών. Δεν υπάρχει μέσα σ’ αυτήν κανείς που να στέκεται να κοιτάζει από το παράθυρο ενώ οι λίγοι θυσιάζονται, κόβουν τις φλέβες τους. Ζω, είμαι ενταγμένος. Γι’ αυτό μισώ αυτούς που δεν συμμετέχουν, μισώ τους αδιάφορους».

Αντόνιο Γκράμσι
11 Φεβρουαρίου 1917

Πουτάνα Ελλάδα, δε θα ισιώσεις ποτέ!

Στις 4 Φεβρουαρίου του 1843 φεύγει από φυσικό θάνατο (εγκεφαλική συμφόρηση) και μετά από γλέντι για το γάμο του μικρού του γιού Κολίνου, ο Αρχηγός της Ελληνικής Επανάστασης Θεόδωρος Κολοκοτρώνης. Ετάφη στο Α Νεκροταφείο Αθηνών. Ο Γέρος του Μοριά φεύγει φτωχός από υλικά αγαθά, αλλά πλούσιος από την αγάπη του απλού λαού και ευτυχής που πρόλαβε να δει την αγαπημένη του πατρίδα ελεύθερη. Μιας πατρίδας για την οποία αγωνίσθηκε σκληρά. Με αυταπάρνηση, μεγαλοψυχία, ήθος, όραμα και πίστη.

Παρατίθεται ο πασίγνωστος λόγος που απηύθυνε στις 7 Οκτωβρίου 1838 στην Πνύκα προς τους νέους του Α΄ Γυμνασίου της Αθήνας:

"Παιδιά μου!

Εις τον τόπο τούτο, οπού εγώ πατώ σήμερα, επατούσαν και εδημηγορούσαν τον παλαιό καιρό άνδρες σοφοί, και άνδρες με τους οποίους δεν είμαι άξιος να συγκριθώ και ούτε να φθάσω τα ίχνη των. Εγώ επιθυμούσα να σας ιδώ, παιδιά μου, εις την μεγάλη δόξα των προπατόρων μας, και έρχομαι να σας ειπώ, όσα εις τον καιρό του αγώνος και προ αυτού και ύστερα απ' αυτόν ο ίδιος επαρατήρησα, και απ' αυτά να κάμωμε συμπερασμούς και δια την μέλλουσαν ευτυχίαν σας, μολονότι ο Θεός μόνος ηξεύρει τα μέλλοντα. Και δια τους παλαιούς Έλληνας, οποίας γνώσεις είχαν και ποία δόξα και τιμήν έχαιραν κοντά εις τα άλλα έθνη του καιρού των, οποίους ήρωας, στρατηγούς, πολιτικούς είχαν, δια ταύτα σας λέγουν καθ' ημέραν οι διδάσκαλοί σας και οι πεπαιδευμένοι μας. Εγώ δεν είμαι αρκετός. Σας λέγω μόνον πως ήταν σοφοί, και από εδώ επήραν και εδανείσθησαν τα άλλα έθνη την σοφίαν των.

Εις τον τόπον, τον οποίον κατοικούμε, εκατοικούσαν οι παλαιοί Έλληνες, από τους οποίους και ημείς καταγόμεθα και ελάβαμε το όνομα τούτο. Αυτοί διέφεραν από ημάς εις την θρησκείαν, διότι επροσκυνούσαν τες πέτρες και τα ξύλα. Αφού ύστερα ήλθε στον κόσμο ο Χριστός, οι λαοί όλοι επίστευσαν εις το Ευαγγέλιό του, και έπαυσαν να λατρεύουν τα είδωλα. Δεν επήρε μαζί του ούτε σοφούς ούτε προκομμένους, αλλ' απλούς ανθρώπους, χωρικούς καί ψαράδες, και με τη βοήθεια του Αγίου Πνεύματος έμαθαν όλες τες γλώσσες του κόσμου, οι οποίοι, μολονότι όπου και αν έβρισκαν εναντιότητες και οι βασιλείς και οι τύραννοι τους κατέτρεχαν, δεν ημπόρεσε κανένας να τους κάμη τίποτα. Αυτοί εστερέωσαν την πίστιν.

Οι παλαιοί Έλληνες, οι πρόγονοί μας, έπεσαν εις την διχόνοια και ετρώγονταν μεταξύ τους, και έτσι έλαβαν καιρό πρώτα οι Ρωμαίοι, έπειτα άλλοι βάρβαροι καί τους υπόταξαν. Ύστερα ήλθαν οι Μουσουλμάνοι και έκαμαν ό,τι ημπορούσαν, δια να αλλάξη ο λαός την πίστιν του. Έκοψαν γλώσσες εις πολλούς ανθρώπους, αλλ' εστάθη αδύνατο να το κατορθώσουν. Τον ένα έκοπταν, ο άλλος το σταυρό του έκαμε. Σαν είδε τούτο ο σουλτάνος, διόρισε ένα βιτσερέ [αντιβασιλέα], έναν πατριάρχη, καί του έδωσε την εξουσία της εκκλησίας. Αυτός και ο λοιπός κλήρος έκαμαν ό,τι τους έλεγε ο σουλτάνος. Ύστερον έγιναν οι κοτζαμπάσηδες [προεστοί] εις όλα τα μέρη. Η τρίτη τάξη, οι έμποροι και οι προκομμένοι, το καλύτερο μέρος των πολιτών, μην υποφέρνοντες τον ζυγό έφευγαν, και οι γραμματισμένοι επήραν και έφευγαν από την Ελλάδα, την πατρίδα των, και έτσι ο λαός, όστις στερημένος από τα μέσα της προκοπής, εκατήντησεν εις αθλίαν κατάσταση, και αυτή αύξαινε κάθε ήμερα χειρότερα· διότι, αν ευρίσκετο μεταξύ του λαού κανείς με ολίγην μάθηση, τον ελάμβανε ο κλήρος, όστις έχαιρε προνόμια, ή εσύρετο από τον έμπορο της Ευρώπης ως βοηθός του ή εγίνετο γραμματικός του προεστού. Και μερικοί μην υποφέροντες την τυραννίαν του Τούρκου και βλέποντας τες δόξες και τες ηδονές οπού ανελάμβαναν αυτοί, άφηναν την πίστη τους και εγίνοντο Μουσουλμάνοι. Καί τοιουτοτρόπως κάθε ήμερα ο λαός ελίγνευε καί επτώχαινε.

Εις αυτήν την δυστυχισμένη κατάσταση μερικοί από τους φυγάδες γραμματισμένους εμετάφραζαν και έστελναν εις την Ελλάδα βιβλία, και εις αυτούς πρέπει να χρωστούμε ευγνωμοσύνη, διότι ευθύς οπού κανένας άνθρωπος από το λαό εμάνθανε τα κοινά γράμματα, εδιάβαζεν αυτά τα βιβλία και έβλεπε ποίους είχαμε προγόνους, τι έκαμεν ο Θεμιστοκλής, ο Αριστείδης και άλλοι πολλοί παλαιοί μας, και εβλέπαμε και εις ποίαν κατάσταση ευρισκόμεθα τότε. Όθεν μας ήλθεν εις το νου να τους μιμηθούμε και να γίνουμε ευτυχέστεροι. Και έτσι έγινε και επροόδευσεν η Εταιρεία.

Όταν αποφασίσαμε να κάμωμε την Επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμεθα ούτε πως δεν έχομε άρματα ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε «πού πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα», αλλά ως μία βροχή έπεσε εις όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας, και όλοι, και ο κλήρος μας και οι προεστοί και οι καπεταναίοι και οι πεπαιδευμένοι και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτό το σκοπό και εκάμαμε την Επανάσταση.

Εις τον πρώτο χρόνο της Επαναστάσεως είχαμε μεγάλη ομόνοια και όλοι ετρέχαμε σύμφωνοι. Ο ένας επήγεν εις τον πόλεμο, ο αδελφός του έφερνε ξύλα, η γυναίκα του εζύμωνε, το παιδί του εκουβαλούσε ψωμί και μπαρουτόβολα εις το στρατόπεδον και εάν αυτή η ομόνοια εβαστούσε ακόμη δύο χρόνους, ηθέλαμε κυριεύσει και την Θεσσαλία και την Μακεδονία, και ίσως εφθάναμε και έως την Κωνσταντινούπολη. Τόσον τρομάξαμε τους Τούρκους, οπού άκουγαν Έλληνα και έφευγαν χίλια μίλια μακρά. Εκατόν Έλληνες έβαζαν πέντε χιλιάδες εμπρός, και ένα καράβι μιαν άρμάδα. Άλλά δεν εβάσταξε!.

Ήλθαν μερικοί και ηθέλησαν να γένουν μπαρμπέρηδες εις του κασίδη το κεφάλι. Μας πονούσε το μπαρμπέρισμά τους. Μα τι να κάμομε; Είχαμε και αυτουνών την ανάγκη. Από τότε ήρχισεν η διχόνοια και εχάθη η πρώτη προθυμία και ομόνοια. Και όταν έλεγες τον Κώστα να δώσει χρήματα διά τας ανάγκας του έθνους ή να υπάγει εις τον πόλεμο, τούτος επρόβαλλε τον Γιάννη. Και μ' αυτόν τον τρόπο κανείς δεν ήθελε ούτε να συνδράμει ούτε να πολεμήσει. Και τούτο εγίνετο, επειδή δεν είχαμε ένα αρχηγό και μίαν κεφαλή. Άλλά ένας έμπαινε πρόεδρος έξι μήνες, εσηκώνετο ο άλλος και τον έριχνε και εκάθετο αυτός άλλους τόσους, και έτσι ο ένας ήθελε τούτο και ο άλλος το άλλο. Ισως όλοι ηθέλαμε το καλό, πλην καθένας κατά την γνώμη του. Όταν προστάζουνε πολλοί, ποτέ το σπίτι δεν χτίζεται ούτε τελειώνει. Ο ένας λέγει ότι η πόρτα πρέπει να βλέπει εις το ανατολικό μέρος, ο άλλος εις το αντικρινό και ο άλλος εις τον Βορέα, σαν να ήτον το σπίτι εις τον αραμπά και να γυρίζει, καθώς λέγει ο καθένας. Με τούτο τον τρόπο δεν κτίζεται ποτέ το σπίτι, αλλά πρέπει να είναι ένας αρχιτέκτων, οπού να προστάζει πως θα γενεί. Παρομοίως και ημείς εχρειαζόμεθα έναν αρχηγό και έναν αρχιτέκτονα, όστις να προστάζει και οι άλλοι να υπακούουν και να ακολουθούν. Αλλ' επειδή είμεθα εις τέτοια κατάσταση, εξ αιτίας της διχόνοιας, μας έπεσε η Τουρκιά επάνω μας και κοντέψαμε να χαθούμε, και εις τους στερνούς επτά χρόνους δεν κατορθώσαμε μεγάλα πράγματα.

Εις αυτή την κατάσταση έρχεται ο βασιλεύς, τα πράγματα ησυχάζουν και το εμπόριο και ή γεωργία και οι τέχνες αρχίζουν να προοδεύουν και μάλιστα ή παιδεία. Αυτή η μάθησις θα μας αυξήσει και θα μας ευτυχήσει. Αλλά διά να αυξήσομεν, χρειάζεται και η στερέωσις της πολιτείας μας, η όποία γίνεται με την καλλιέργεια και με την υποστήριξη του Θρόνου. Ο βασιλεύς μας είναι νέος και συμμορφώνεται με τον τόπο μας, δεν είναι προσωρινός, αλλ' η βασιλεία του είναι διαδοχική και θα περάσει εις τα παιδιά των παιδιών του, και με αυτόν κι εσείς και τα παιδιά σας θα ζήσετε. Πρέπει να φυλάξετε την πίστη σας και να την στερεώσετε, διότι, όταν επιάσαμε τα άρματα είπαμε πρώτα υπέρ πίστεως και έπειτα υπέρ πατρίδος. Όλα τα έθνη του κόσμου έχουν και φυλάττουν μια Θρησκεία. Και αυτοί, οι Εβραίοι, οι όποίοι κατατρέχοντο και μισούντο και από όλα τα έθνη, μένουν σταθεροί εις την πίστη τους.

Εγώ, παιδιά μου, κατά κακή μου τύχη, εξ αιτίας των περιστάσεων, έμεινα αγράμματος και δια τούτο σας ζητώ συγχώρηση, διότι δεν ομιλώ καθώς οι δάσκαλοι σας. Σας είπα όσα ο ίδιος είδα, ήκουσα και εγνώρισα, δια να ωφεληθήτε από τα απερασμένα και από τα κακά αποτελέσματα της διχονοίας, την οποίαν να αποστρέφεσθε, και να έχετε ομόνοια. Εμάς μη μας τηράτε πλέον. Το έργο μας και ο καιρός μας επέρασε. Και αι ημέραι της γενεάς, η οποία σας άνοιξε το δρόμο, θέλουν μετ' ολίγον περάσει. Την ημέρα της ζωής μας θέλει διαδεχθή η νύκτα του θανάτου μας, καθώς την ημέραν των Αγίων Ασωμάτων θέλει διαδεχθή η νύκτα και η αυριανή ήμερα. Εις εσάς μένει να ισάσετε και να στολίσετε τον τόπο, οπού ημείς ελευθερώσαμε· και, δια να γίνη τούτο, πρέπει να έχετε ως θεμέλια της πολιτείας την ομόνοια, την θρησκεία, την καλλιέργεια του Θρόνου και την φρόνιμον ελευθερία.

Τελειώνω το λόγο μου.

Ζήτω ο Βασιλεύς μας Όθων! Ζήτω οι σοφοί διδάσκαλοι! Ζήτω η Ελληνική Νεολαία!"

Εφημερίδα ΑΙΩΝ (13 Νοεμβρίου 1838)

Ο Μήτσος ο Μηκυός

Καλό παιδί ο Μήτσος. Από χωριό.
Ψιλομισομέτριος μαθητής, μπήκε με τη «δεύτερη» στην τότε Ανωτάτη Εμπορική, μπήκε και στην ΠΑΣΠ.

Ηταν κοντά μια δεκαετία μετά το Πολυτεχνείο, κόλλαγε ο Μήτσος αφίσσες με τον ήλιο του Ανδρέα, ταγάρια ακόμα εμείς οι επαρχιώτες στην Αθήνα και ημιυπόγειες φοιτητικές γκαρσονιέρες, αλλά γύρω γύρω άρχιζαν να ξεφυτρώνουν τα πρώτα νεοπλουτίστικα ρεστωράν και τα πρώτα λαϊφοστυλάδικα μπαράκια, μέσα κι ο Μήτσος, έμαθε από ροκ, τζαζ, ρυθμ εντ μπλουζ, έγινε στελεχό στην ΠΑΣΠ, έβγαλε και «γκόμενα», έκανε και παρέα με Κνίτες και Ρηγάδες για το πρεστίζ ο Μήτσος, αγόρασε κι ένα βιβλίο με τον Αλτουσέρ στο εξώφυλλο να φαίνεται, στο πτυχίο κοντά

οχτώ χρόνια μετά «πώς πας, παιδάκι μου;» ρώταγε η μανούλα όλο αγωνία απ’ το χωριό, «άσε ρε μάνα, καλά πάω» της σφύριζε απ’ το τηλέφωνο ο Μήτσος, όντως καλά πήγαινε, έπιασε δουλειά στην «Εξόρμηση», αγόρασε και μια Εμ Ζεντ, πρόθυμος, ξύπνιος ο Μήτσος,
με τις επαφές του, εργατικός, λίγδωσε το αντεράκι του

τον έστειλε το κόμμα σε μια μεγάλη αστική εφημερίδα να πιάσει δουλειά γνωστή διαδικασία, και η εφημερίδα να μαθαίνει και το κόμμα να ξέρει, αλλά και ζόρι -για τον Μήτσο. «Φυτευτός» γαρ, δεν είχε μπει δα στη δημοσιογραφία με το σπαθί του, τον κοίταγαν μερικοί απ’ τους παλιούς με μισό μάτι, αλλά ο Μήτσος ανθεκτικός. Ούτε γλείφτης, ούτε γαλίφης, μόνον πρόθυμος, τον λάλησαν στο ρεπορτάζ, βρέξει, χιονίσει, ο Μήτσος ο «εκσυγχρονιστής» -έτσι τον φώναζαν στην εφημερίδα διότι ήταν φανατίλας με τον Σημίτη, σκαλί σκαλί ανέβαινε ο Μητσάρας, εκτός από το ρεπορτάζ να και τα πρώτα σχόλια, να και το πρώτο άρθρο, νοματαίος ο Μήτσος. Υπογραφή.

Κι αίφνης αντιστρέφεται το μαγνητικό πεδίο μεταξύ των πόλων, αντί να γυρεύει ο Μήτσος απ’ τον πολιτικό του προστάτη γραμμή και οδηγίες, άρχισε ο πολιτικός του προστάτης -που, στο μεταξύ, είχε γίνει υπουργός- να ζητάει απ’ τον Μήτσο τη γνώμη του, τη μεσολάβησή του για κάποιες επαφές, γνωριμίες, δουλειές.

Κι έτσι μπήκε ο Μήτσος στα κόλπα.
Η Εμ Ζεντ σκούριαζε από καιρό, για λίγο μια Καβασάκι τετρακοσάρα και ύστερα καπάκι μια Αφρικα Τουίν -ποιος τον έπιανε τον Μήτσο; μόνον η Αλφαρομέο του!

Βεβαίως, πολλές οι αντιθέσεις στο ΠΑΣΟΚ και την κυβέρνησή του, ίντριγκες, σέχτες, παρέες, μίζες, γιάφκες, σαλόνια -γατί ο Μήτσος
στα μέσα και τα έξω
στα πάρε και τα δώσε
έλυνε κι έδενε,
την πρώτη αργομισθία στο ΑΠΕ, ακολούθησε δεύτερη στην Ερτονέτ, ένα Γραφείο Τύπου ΔΕΚΟ -ίσως κι έναν μισθούλη απ’ τα μυστικά κονδύλια, αλλά αυτό δεν είναι βέβαιον- ήρθε κι άσπρισε ο Μήτσος απ’ το καλό φαγητό, αφράτεψε το δέρμα του, φαφάτεψε η επιδερμιδούλα του.

Την πρώτη μόντα την έφτιαξε με τον Υπουργό του. Εστησε μια Μ.Κ.Ο. ο Μήτσος, του έδινε κονδύλια -χοντρά- ο Υπουργός, του γύριζε πίσω απ’ αυτά ο Μήτσος ένα παχυλόν ποσόν- για το «πολιτικό ταμείο» του Υπουργού, παντελόνιαζε ένα εξίσου παχυλόν ποσόν και ο ίδιος, έσπρωχνε τα ρέστα, κάτι ψίχουλα στη Μ.Κ.Ο. ο Μήτσος ο «εκσυγχρονιστής» κι όλοι πέρναγαν μπέικα.

Στην πέμπτη Μ.Κ.Ο. που έστησε ο Μήτσος -όχι ο ίδιος, έβαλε άλλους φίλους τους απ’ τα παλιά, έναν πανελλαδικάριο κι έναν πρώην κνίτη, βόλεψαν κι αυτοί κάτι άλλα λιγούρια του ιδίου φυράματος- στην πέμπτη ΜΚΟ λοιπόν, στην εφημερίδα άρχιζαν να φωνάζουν τον Μήτσο, «ο Μήτσος ο Μηκυός» -πράγμα που ο διευθυντής του εκτίμησε δεόντως, του έδωσε και αύξηση! Αυξησάρα -προ κρίσης.

Πρόσωπο ο Μήτσος!
Οταν ξανάρθε η Δεξιά στην εξουσία, λύσσαξε ο Μήτσος! Φίνις Γκραίκια να οδύρεται ο Μήτσος! Ευτυχώς όμως οι γαλάζιοι εκτίμησαν τα καλύτερα απ’ τα πράσινα παιδιά, άρχισαν να συγκυβερνούν μαζί τους, μαλάκωσε ο Μήτσος, πήρε και μια εκπομπή στην τηλεόραση, όλα μέλι γάλα -ψωμί κι αλάτι.

Α ρε κουφάλα, Μήτσο! Τώρα που ξανάρθε ο Γιωργάκης, ο Μήτσος μπήκε στα μεγάλα κόλπα, Κατάρ, φωτοβολταϊκά, πράσινη ανάπτυξη, βρίζει ο Μήτσος απ’ το γυαλί τους εργάτες: «τι
θέλουν επιτέλους γαμώ την μπαναχαϊκή μου; δεν το καταλαβαίνουν ότι δεν τους αντέχει η οικονομία; άι στο διάολο οι κοπρίτες!»…

Ευκαιρία, τώρα με την κρίση, να πλουτίσει κι άλλο ο Μήτσος…

ΣΤΑΘΗΣ Σ. 24.Ι.2011